“Sometimes the hardest thing and the right thing are also the same”
Iemand stuurde me deze quote in het begin van de week.
Misschien moet ik even op rewind duwen. Zodat jullie een beetje kunnen volgen.
Maandag was het dan zover, na een lange periode van veel zorg voor onze grootste en dikste vriend “ons Chaseke” hebben we de moeilijke keuze moeten maken om hem te laten inslapen.
Dit was zonder twijfel de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen.
Chaseke was mijn wereld, hij was mijn souldog. Always by my side. Hij kwam op een moment waarvan ik toen niet wist dat ik hem zo hard nodig had.
"Onze puppy"
Acht jaar geleden kwam onze puppy - ja zo noem ik hem nog steeds want die mooie lieve snoet is eigenlijk nooit veranderd - in ons leven. En wat heeft hij de chaos nog wat groter gemaakt😅. Deze lieverd zat vol energie, vol vreugde en vol liefde 🧡. Nooit had ik gedacht dat mijn hart zo gevuld kon worden met liefde, maar hij deed het.
He was my Mr right (by my side). Overal waar ik ging, ging hij. Een echte schaduw.
Wanneer de drukte en de chaos mij soms even te veel werden, stond hij daar, steeds klaar voor een warme knuffel of een kus waarvan je van boven tot onder helemaal nat gelikt was. Wanneer ik verdrietig was voelde hij dit aan en bleef hij dicht bij mij zitten of liggen, op die manier vertelde hij me dat het allemaal wel goed kwam. Drukke zware dag op het werk, geen probleem hij luisterde naar mijn verhalen, zonder oordeel, gewoon luisteren.
Morning routine
Elke ochtend startte op dezelfde manier, hij en ik stonden samen op, de voordeur ging open en hij trok meteen de wijde wereld in, geen plekje in de tuin bleef onbesnuffeld en dan kwam hij naast mij zitten aan de voordeur. Samen genoten we even van wakker worden zonder chaos, van de zon die opkwam en van de wind die door de bomen blies.
Vanaf de ochtenddrukte begon, blaffende Maurice, kindjes die wakker werden, boterhammen die gesmeerd moesten worden, kwam hij zich met veel plezier moeien of genoot hij gewoon vanop afstand. Vanop zijn plekje in de zetel.
Frietjes...
Chase hield van spelen met zijn tennisbal, van wandelen met zijn baasjes, van frietjes - dit was zijn favoriete maaltijd -, van rondhuppelen in de tuin en fietsers en lopers met zijn geblaf eens goed op stang te jagen, hij hield ervan om dicht bij ons te zijn. His perfect little family, hij genoot van slapen op het bed met zijn pootjes naar boven lekker lang en breed, zodat niemand geen plaats meer had… zo kan ik nog uren doorgaan. Maar sinds twee weken, werden als deze zaken steeds moeilijker. Opstaan werd een hele opgave, eten deed hij wel, maar na lang aandringen en ook niet meer zijn volledige maaltijd, het rondhuppelen in de tuin werden steeds kortere momenten, enkel om snel een plasje te doen….
Op zijn manier vertelde hij ons dat het oké was, dat het tijd was om afscheid te nemen, dat hij moe was.
Dus deze keer was het aan ons om naar hem te luisteren, hoe hard ons hart ook brak bij de gedachte hem te laten gaan. Hij verdiende de rust en de vrijheid.
De laatste knuffel 🤍
We hebben hem met ons vieren tot op de laatste adem geknuffeld en hem verteld hoeveel we van hem hielden.
Sinds maandag voelt ons huis anders.
Stiller.
Alsof er iets ontbreekt.
En misschien is dat ook gewoon zo.
Ik betrap mezelf er nog steeds op dat ik naar de voordeur kijk, wachtend tot hij weer naast mij komt zitten. Dat ik automatisch naar zijn plekje in de zetel kijk. Dat ik luister naar geluiden die er niet meer zijn.
Maar tussen al dat verdriet door voel ik ook dankbaarheid.
Dankbaarheid dat wij hem mochten kennen.
Dat wij acht jaar lang zijn familie mochten zijn.
Dat hij ons gekozen heeft.
En misschien is dat uiteindelijk wat liefde is. Zo hard van iemand houden dat afscheid nemen pijn doet. Maar het toch doen.
Omdat je hem meer liefhebt dan jezelf.
“He was my favourite hello and my hardest goodbye🤍.”
Always by my side. Forever in my heart. 🧡
x x x
Nicky
Reactie plaatsen
Reacties