“Growth doesn’t always arrive with fireworks. Sometimes it arrives during the hottest, messiest days of your life.” 🤍
Seriously ben ik nu echt de enige die zich voelt alsof ze op ontploffen staat van de hitte ?!
Wat is dit voor een weer? Ja, I know... nu is het eindelijk is goed weer en nu ga ik beginnen zagen over het weer, ik hoor jullie al denken, maar komaan zeg… dit is toch wel een beetje teveel van het goeie niet dan?!
Dus…
Back to school
Deze week ging ik eindelijk na ongeveer drie maanden thuis weer werken.
Was ik hier mentaal al helemaal klaar voor?
Eerlijk…
Nope, totally not! Maar, we moeten hier financieel natuurlijk ook de boel kunnen rechthouden en aangezien het onderwijs op wel meerdere manieren je soms een slag in het gezicht geeft was dit helaas ook zo een situatie.
Dus…
Dan maar terug aan het werk.
De laatste week van het schooljaar… dit wil zeggen, klassenraden met ellenlange deliberaties waar leerkrachten elkaar bijna letterlijk de kop in slaan na de zoveelste onenigheid over de zoveelste leerling die meer dan drie jaartekorten heeft.
Leerlingen die hun administratie in orde moeten maken maar dit, uiteraard niet doen of niet serieus nemen, ouders contacteren om het jammere nieuws te melden dat hun kind - dat btw een heel jaar zijn broek heeft zitten verslijten op de schoolbanken in jouw klas - een C- attest heeft behaald, dus dit tafereel gewoon nog eens een jaar kunnen verderzetten in jouw klas.
Klassen opruimen, oudercontacten, proclamaties…
feeling hot hot hot...
En dit lieve schatten allemaal in deze verdomde hitte. Want ja hoor, investeren in degelijke ramen in de klaslokalen, nee dat zit er niet in, laat iedereen bij deze temperaturen maar lekker wegsmelten in lokalen waar het 35 graden is omdat er blijkbaar in 2026 nog steeds geen dubbele beglazing is.
Maar ach, het onderwijs is toch echt een gouden kooi, niet?!
Change
Het goede nieuws is dat ik eindelijk de knoop heb doorgehakt en ervoor gekozen heb om mij vanaf september op te splitsen over twee scholen. Met super veel nieuwe energie en enthousiasme start ik in een openluchtschooltje niet ver van huis, lekker in het groen en hopelijk een heel ander sfeertje.
Het gevoel om toch eens andere oorden op te zoeken zat al lang te borrelen, maar you know stability en stuff … om even eerlijk te zijn risico’s nemen of uit mijn comfortzone treden, niet mijn sterkste eigenschap. Maar deze keer heb ik toch de sprong gewaagd.
En weet je …
Misschien moeten we dit allemaal wat vaker doen … uit onze comfortzone treden.
Want ook dit zijn kleine stapjes die ons duwen naar wat we uiteindelijk willen bereiken.
En misschien…
Misschien zijn we allemaal een beetje zoals de seizoenen.Soms voelen we ons vastzitten.Soms lijkt alles veel te warm, veel te zwaar en veel te veel.
Maar net wanneer je denkt dat je geen stap meer vooruit geraakt, gebeurt er toch iets.
Een kleine beslissing. Een nieuwe kans. Een ander pad.
En voor je het zelf beseft, sta je ergens waar je enkele maanden geleden nooit had gedacht te zullen staan.
Dus ja…
Misschien was deze hittegolf niet alleen warm. Misschien was ze ook gewoon de perfecte reminder dat zelfs de meest ongemakkelijke periodes ooit weer voorbijgaan.
En dat groei soms begint op de momenten waarop je het liefst gewoon even wilt ontsnappen aan alles.
Babysteps…
Remember? 🤍
“When a flower doesn’t bloom, you fix the environment in which it grows, not the flower.”
X x X
Liefs,
Nicky 🤍
Reactie plaatsen
Reacties